Tuesday, February 2, 2010
Wika sa Rebolusyon
" rebolusyon ang susi sa pagbabago ", maraming nagsasabi na rebolusyon ang tanging daan upang mabago ang mga maling pamamahala sa atinmg bansa. Tunay ngang ang rebolusyon ang susi sapagkat noong Panahon ng mga Espanyol, ito ang naging paraan upang magkaroon ng kalayaan mula sa mga pang-aaping ginagawa ng mga Espanyol.
Masasabi ba natin na may naiambag ang wika upang magkaroon ng rebolusyon? Malaki ang naitulong ng wika sa pagkakaroon ng malawakang rebolusyon sa ating kasaysayan. Ang akda nio Andres Bonifacio na "Ang dapat mabatid ng mga Tagalog" at ni Marcelo H. del Pilar na "Pasyong dapat ipag-alab ng puso ng taong baba sa kalupitan ng Fraile" ay isang patunay na hindi lamang sandata ang siyang kinakailangan sa pakikipaglaban. Ang mga akdang iyon ang tumulong upang magising ang mga Pilipino sa pagdurusang natamo nito. Sa pamamagitan ng wika, naipapahayag ng mga may-akda ang silakbo ng kanilang mgas damdamin na mariing na p[inagbabawalan ng mga Espanyol noon. Ang wika ang naging daan sa ating mga bayani para maiparating sa mgas Pilipino ang tunay na kalagayan ng ating bansang Pilipinas. Ito ang naging liwanag sa bawat dilim at ang naging susi sa edukasyon.
Ang rebolusyon ay hindi basta-bastang kaguluhan o pagrerebelde ng mga tao. Ito ay paglaban sa karapatan ng bawat isa sa tin at pagtanggol sa minamahal nating bansa. Kung walang nangyaring rebolusyon, maaaring magpasa-hanggang ngayon ay alipin parin tayo ng mga Espanyol at hindi tayo makakaranas ng kalayaan. Ano man mangyari sa bawat rebolusyon, hindi natin alam ang magiging resulta nito.
-------- JCDF (flores)
Gobyerno, Sandigan ng Bayan o ng mga Gahaman?
“In a society based on private property and the enslavement of millions of propertyless toilers by a handful of rich people, the government cannot be anything but the loyal friend and ally of the exploiters and the most reliable guardian of their power.”
Sinasabing ang gobyerno, bukod sa may kapangyarihan itong magpatupad ng mga batas, ay may ginagampanan ding papel upang makapaghatid ng katiwasayan at kaayusan sa bansa. Ngunit sa mismong sipi mula sa “A Valuable Admission” ni Lenin ay sadyang kabaliktaran ang inilalarawang imahe ng isang gobyerno. Sa halip na makatulong at maging sanhi ng pagsulong ng bansa ay ito pa mismo ang nag-aambag sa mga nagaganap na gulo at pang-aapi sa mga tao. Binabanggit nga ni Lenin na ang gobyerno ay kakampi at tapat na kaibigan ng mga mayayaman. Maliban pa sa pakikipanig sa mga mayayaman ay pinoprotektahan din nito ang hindi makatarungang sistema ng labis na pagkakamkam ng mga ari-arian habang marami ang naghihirap at inaagawan ng mga bagay na dapat sana ay para sa mga taong higit na nangangailangan.
Sa lagay ng Pilipinas masasabing nangyayari rin ito, dahil sa tinagal-tagal ng panahon ay pareho pa rin ang dinadaing ng mga tao sa gobyerno ngunit hindi pa rin ito nabibigyan ng karampatang solusyon. Ang mga mayayaman na siyang bumubuo sa pinakamaliit na porsyento ng populasyon ay patuloy na yumayaman, samantalang ang nakararami o ang mahihirap ang patuloy namang lumulubog sa kahirapan. Hindi maitatangging may kinalaman ang gobyerno sa nangyayaring ito. Mapa-dyaryo, telebisyon, radyo, atbp., nailalantad ang ginagawang pagprotekta nito sa mga pribadong negosyo (gaya na lamang ng pag-import ng iba’t ibang produkto, pagprotekta sa mga sugalan, droga, at marami pang iba.) Ang higit pang ikinilala ng sitwasyon, ay hindi lamang basta-bastang may pangalang mayayaman ang gumagawa nito kundi pati mga pulitiko o mismong mga tao sa gobyerno. Sila rin ay mga panginoong may lupa, may-ari ng mga negosyong malalaki (legal man o ilegal), at kung anu-ano pang mga ari-ariang nagkakahalaga ng higit pa sa dapat nilang kitain. Kaya naman hindi rin nakapagtataka kung bakit ang mga batas ay makikitaan ng butas lalung-lalo na kapag nasasangkot sa naturang batas ang kanilang mga pag-aari (at pati ang sa kanilang mga “kaibigan.”) Hangga’t maaari, mamanipulahin nila ang batas upang manatili sa kanila ang mga bagay na mayroon sila ngayon, o kung hindi man ay upang kumita pa rin sila. Ilan lamang sa mga kongkretong halimbawa nito ay ang tungkol sa hindi maayos na pamamahagi ng lupa, at ang pagbebenta ng mga ari-arian sa gobyerno dahil sa apektado ito ng ginagawang kalsada.
Ang gobyerno at ang mayayaman ay kapwa nakikinabang sa isa’t isa upang mapangalagaan ang kani-kanilang interes, hindi nila naiisip kung ano ang makakabuti sa lahat. Kung magpapatuloy ang ganitong klase ng pamumuno sa bansa, mayroon pa kayang mabuting aasahan ang mga tao? Maituturi pa ba itong sandigan ng bayan? Sa kasamaang palad, ang maliwanag na sagot sa mga katanungang ito ay wala, at hindi.
History
- Revolutionary Days Vol. 8, p. 104
All throughout the Philippine history, we have been gravely affected by our colonizers. These people have tarnished, if not destroyed, our mindsets. From the way we think, the way we talk, down to the way we present ourselves in the community. What is so strange at this is that we have allowed them just enough time to infiltrate our culture that much of how we perceive this culture and the history that comes along with it is ambiguous altogether. That even as they have lifted their hands upon us, we are still and for ever bonded with their lip service—their ability to seemingly swoon us off out feet so we give them the opportunity of thinking for us, and not truly about us.
And that is where we have been all these years. We have been listening to the pulpit, and the people it has shaken its ground upon. We have allowed every waking day for these people to take hold of our tongues and the stories we must remember. It took us three hundred and thirty three years to remember what has been pinned on our foreheads for so long. And it was not enough at that because somehow we have not in fact swallowed down our throats our real identity. Who the Filipinos truly are.
We speak of the people who have directly participated in pulling our identity out of the cliff. The people who have untimely lost their lives for freedom and dignity. The people who have experience the daily struggles of life, and how they cannot seem to sleep without fixing what has been broken the whole time. These people are the true heroes. These people are the true Filipinos. These are the people we have to keep our pens writing about. The people whose stories we are to remember.
- de Ocampo
PANLOLOKO
“People always have been the foolish victims of deception and self-deception in politics, and they always will be until they have learnt to seek out the interests of some class or other behind all moral, religious, political and social phrases, declarations and promises.”
Sa labanan ng mga uri, ang masa ang mas madaling madala sa ideolohiya ng mga nakatataas na uri sa lipunan. Nadadala sila sa mabulaklak na pananalita at edukadong ideolohiyang galing sa namumunong-uri. Gagamitin ng elitistang uri ang kapangyarihan ng mga panlipunang institusyon sa kanilang mga pangako at mabulaklak na litanya.
Isang ehemplo nito ang nangyari sa ating kasaysayan. Sa pagdating ng mga Kastila ay baon nila ang layuning alipinin ang itinuturing nilang mga barbarong Pilipino. Naging matagumpay sila sa misyong ito gamit ang kanilang mga matatamis na pangako na nakapaikot sa kapangyarihan ng simbahang Katoliko na isang institusyong panlipunan. Naloko at nadala tayo sa kanilang epektibong istratehiya ngunit nahimasmasan nang magsikap tayong malaman ang mapang-aliping ideolohiya sa ilalim ng magagandang pananalita. Ito ang masaklap na katotohanang dapat inaalam ng masa. Kailangan nilang tuklasin ang interes ng namumunong-uri sa likod ng kanilang mga mapagbalatkayong pangako.
--japa miranda
(2nd post) Anarkista
Monday, February 1, 2010
Government Divided by Land
You want to transfer the land to the people? Excellent! But what does transferring the land to the people mean? Who controls the people’s wealth and the people’s property? The government officials, the Trepovs.
Hence-we will explain to the peasants- if the land is to be transferred to the whole people in a way that will benefit the peasants, it is necessary to ensure that all government officials, without exception are elected by the people.
Minutes of the Unity Congress of the R.S.D.L.P., Vol 10, p.287
Upon reading the passage, I can’t help but to glance back on the history of our country. I know that during the pre-Hispanic times, everything is communal. In a primitive Filipino community, no one claimed to own a certain land for example, for everything is shared, and everything is everybody’s own. Not until the Hispanic time when the colonizers started to spread the feudal culture. From this culture as root, Encomienda then Hacienda system sprouted. The specialization of the crops to be planted, the ownership of big mass of land of a small group of people, which usually is a single family/clan, the continuous exploitation of the peasants and the like have been long experienced by most of our folks.
Philippines is undeniably an agricultural country, and it is not surprising to know that 75% of its population are farmers. The land plays a crucial role in a Filipino’s life. It is where life begins, sustained, and if there’s a need, is ended. The peasant sector of our society who owns nothing but farming skills comprises most of our population and in the lowest part of the social triangle. They were oftenly workers found in haciendas and it is, logical to think that those who are in the higher part of the social strata were continuously taking advantage on them.
These people were oftenly deprived with the most basic social services like education and health benefits which any Filipino must be experienced. As a result, most born being a peasant usually dies to be one. This makes them stagnant and was stigmatized to be ignorant.
It is blatant that most of the officials of our government were landlords. With this case, laws which will aim for the betterment of the peasants at the expense of their WEALTH were impossible to be passed and regulated.
According to the last line of the passage, it is necessary to ensure that all government officials, without exception are elected by the people. It is timely because of the coming national elections, with the loop-holed Automated Election System as a side-dish. Choosing the right person in the right position is already a problem. And now, after attending a Voter’s education regarding the process of AES, flaws of the result for the incoming election is for sure. The machines vulnerability on manipulation, plus the program malfunction and the sort will not ensure a more valid and correct counting and canvassing compared to the process of human clerical intervention on automation which for how many years was used.
At this point when the Philippine society is at the verge of insanity caused by the exploiters which happen to be our countrymen from the higher social class, it is most important to be critical. The genuine spirit of service amongst the vying politicians is hard to unravel. Electing politicians not merely in their ultra-exposure on advertisements in all forms of media and being censorious with it will help much, for sure.
We live with the law and with control of the leaders of our society. Choosing the right leaders, and ensuring that the coming elections will bear a veracious result- this will surely lead to a better society from desirable governance based on true public service.
Joanne Orias
Walang Paligoy-ligoy
The Social-Democrats and Electoral Agreements, Vol. 11, p. 294
Nandahil sa nalalapit na eleksyon at patuloy na pagpapahiwatig ng mga tatakbo sa pinakamataas na puwesto sa gobyerno sa telebisyon at radyo, napapanahon ang seksyon ng isang sulatin na nasa itaas. Tama nga naman, ang masa ang pinaka tinatarget ng mga kumakandidato sa pulitika. Bakit? Una, dahil sila ay bumubuo sa pinakamalaking porsiyento ng mamamayan ng isang bansa. Pangalawa, dahil ang karamihan sa mga ito ang madaling papaniwalain at madaling hikayatin.
Bagama’t madaling hikayatin, ang mga kandidato ay umiisip padin ng mga madadaling paraan upang lubos silang panigan nang kanilang mga tinatarget na botante. Una, gumagamit sila ng mga simple at patok na mga “tag lines””. Kalimitan ng maririnig sa mga ads ng mga kandidato ang mga salitang ninanais makamit ng karaniwang Pilipino tulad ng: pagasa, pagsulong, at pagasenso. Ginagamit din ang mga salitang Posible, Kaya Natin, Bagong Umaga, at Laban para magbigay ng positibong kaiisipan sa mamamayan. Ikalawa, ang mga kandidato ay gumagamit ng mga salitang hindi lingid sa kaalaman ng bawat mamamayan. Inilalatag nila ang kanilang mga mithiin para sa mamamayan sa pinakamadaling intindihin na paraan, at ito ay sa wikang alam ng karamihan: ang wikang Filipino. Kaya nga ba at wala pa akong naririnig o nakikitang campaign materials na gumagamit nang Ingles na lenggwahe. Kung sa bagay, bukod sa hindi lahat ay marunong umintindi nang Ingles, ay maaari pang magbigay ang paggamit nito ng impresyon nang kawalang nasyonalismo ng kandidato. Bilang panghuli, ang pagnanais na manghikayat ng mga botante sa kanilang pangalan ay nararapat na magbigay konsiderasyon sa mga taong, bagamat nakakaintindi ng Filipino, ay hindi naman nakakaintinding lubos na mga termino at salitang matatalinhaga. Kung kaya’t ang paglatag ng plataporma ay dapat maipahayag gamit ang pinakasimpleng mga salita, sa pinakaderetsong paraan. Kumbaga, wala nang paligoy-ligoy.
-Kzia Manto