Tuesday, February 2, 2010

Wika sa Rebolusyon

" A revolutionary is not one who becomes revolutionary with the onset of the revolutionary with the onset of the revolution, but one who defends the priciples ad slogans of the revolution when reaction is most violent and when liberals and democrats vacillate to the greatest degree. A revolutionary is one who teaches the masses to struggle in a revolutionary manner and nobody can possibly foresee the results of that teaching "

" rebolusyon ang susi sa pagbabago ", maraming nagsasabi na rebolusyon ang tanging daan upang mabago ang mga maling pamamahala sa atinmg bansa. Tunay ngang ang rebolusyon ang susi sapagkat noong Panahon ng mga Espanyol, ito ang naging paraan upang magkaroon ng kalayaan mula sa mga pang-aaping ginagawa ng mga Espanyol.

Masasabi ba natin na may naiambag ang wika upang magkaroon ng rebolusyon? Malaki ang naitulong ng wika sa pagkakaroon ng malawakang rebolusyon sa ating kasaysayan. Ang akda nio Andres Bonifacio na "Ang dapat mabatid ng mga Tagalog" at ni Marcelo H. del Pilar na "Pasyong dapat ipag-alab ng puso ng taong baba sa kalupitan ng Fraile" ay isang patunay na hindi lamang sandata ang siyang kinakailangan sa pakikipaglaban. Ang mga akdang iyon ang tumulong upang magising ang mga Pilipino sa pagdurusang natamo nito. Sa pamamagitan ng wika, naipapahayag ng mga may-akda ang silakbo ng kanilang mgas damdamin na mariing na p[inagbabawalan ng mga Espanyol noon. Ang wika ang naging daan sa ating mga bayani para maiparating sa mgas Pilipino ang tunay na kalagayan ng ating bansang Pilipinas. Ito ang naging liwanag sa bawat dilim at ang naging susi sa edukasyon.

Ang rebolusyon ay hindi basta-bastang kaguluhan o pagrerebelde ng mga tao. Ito ay paglaban sa karapatan ng bawat isa sa tin at pagtanggol sa minamahal nating bansa. Kung walang nangyaring rebolusyon, maaaring magpasa-hanggang ngayon ay alipin parin tayo ng mga Espanyol at hindi tayo makakaranas ng kalayaan. Ano man mangyari sa bawat rebolusyon, hindi natin alam ang magiging resulta nito.


-------- JCDF (flores)

Gobyerno, Sandigan ng Bayan o ng mga Gahaman?

“In a society based on private property and the enslavement of millions of propertyless toilers by a handful of rich people, the government cannot be anything but the loyal friend and ally of the exploiters and the most reliable guardian of their power.”

Sinasabing ang gobyerno, bukod sa may kapangyarihan itong magpatupad ng mga batas, ay may ginagampanan ding papel upang makapaghatid ng katiwasayan at kaayusan sa bansa. Ngunit sa mismong sipi mula sa “A Valuable Admission” ni Lenin ay sadyang kabaliktaran ang inilalarawang imahe ng isang gobyerno. Sa halip na makatulong at maging sanhi ng pagsulong ng bansa ay ito pa mismo ang nag-aambag sa mga nagaganap na gulo at pang-aapi sa mga tao. Binabanggit nga ni Lenin na ang gobyerno ay kakampi at tapat na kaibigan ng mga mayayaman. Maliban pa sa pakikipanig sa mga mayayaman ay pinoprotektahan din nito ang hindi makatarungang sistema ng labis na pagkakamkam ng mga ari-arian habang marami ang naghihirap at inaagawan ng mga bagay na dapat sana ay para sa mga taong higit na nangangailangan.

Sa lagay ng Pilipinas masasabing nangyayari rin ito, dahil sa tinagal-tagal ng panahon ay pareho pa rin ang dinadaing ng mga tao sa gobyerno ngunit hindi pa rin ito nabibigyan ng karampatang solusyon. Ang mga mayayaman na siyang bumubuo sa pinakamaliit na porsyento ng populasyon ay patuloy na yumayaman, samantalang ang nakararami o ang mahihirap ang patuloy namang lumulubog sa kahirapan. Hindi maitatangging may kinalaman ang gobyerno sa nangyayaring ito. Mapa-dyaryo, telebisyon, radyo, atbp., nailalantad ang ginagawang pagprotekta nito sa mga pribadong negosyo (gaya na lamang ng pag-import ng iba’t ibang produkto, pagprotekta sa mga sugalan, droga, at marami pang iba.) Ang higit pang ikinilala ng sitwasyon, ay hindi lamang basta-bastang may pangalang mayayaman ang gumagawa nito kundi pati mga pulitiko o mismong mga tao sa gobyerno. Sila rin ay mga panginoong may lupa, may-ari ng mga negosyong malalaki (legal man o ilegal), at kung anu-ano pang mga ari-ariang nagkakahalaga ng higit pa sa dapat nilang kitain. Kaya naman hindi rin nakapagtataka kung bakit ang mga batas ay makikitaan ng butas lalung-lalo na kapag nasasangkot sa naturang batas ang kanilang mga pag-aari (at pati ang sa kanilang mga “kaibigan.”) Hangga’t maaari, mamanipulahin nila ang batas upang manatili sa kanila ang mga bagay na mayroon sila ngayon, o kung hindi man ay upang kumita pa rin sila. Ilan lamang sa mga kongkretong halimbawa nito ay ang tungkol sa hindi maayos na pamamahagi ng lupa, at ang pagbebenta ng mga ari-arian sa gobyerno dahil sa apektado ito ng ginagawang kalsada.

Ang gobyerno at ang mayayaman ay kapwa nakikinabang sa isa’t isa upang mapangalagaan ang kani-kanilang interes, hindi nila naiisip kung ano ang makakabuti sa lahat. Kung magpapatuloy ang ganitong klase ng pamumuno sa bansa, mayroon pa kayang mabuting aasahan ang mga tao? Maituturi pa ba itong sandigan ng bayan? Sa kasamaang palad, ang maliwanag na sagot sa mga katanungang ito ay wala, at hindi.

History

“…We must make it the constant job of publicist to write the history of the present day, and to try to write it in such a way that our chronicles will give the greatest possible help to the direct participants in the movement and to the heroic proletarians there, on the scene of action…”
- Revolutionary Days Vol. 8, p. 104

All throughout the Philippine history, we have been gravely affected by our colonizers. These people have tarnished, if not destroyed, our mindsets. From the way we think, the way we talk, down to the way we present ourselves in the community. What is so strange at this is that we have allowed them just enough time to infiltrate our culture that much of how we perceive this culture and the history that comes along with it is ambiguous altogether. That even as they have lifted their hands upon us, we are still and for ever bonded with their lip service—their ability to seemingly swoon us off out feet so we give them the opportunity of thinking for us, and not truly about us.

And that is where we have been all these years. We have been listening to the pulpit, and the people it has shaken its ground upon. We have allowed every waking day for these people to take hold of our tongues and the stories we must remember. It took us three hundred and thirty three years to remember what has been pinned on our foreheads for so long. And it was not enough at that because somehow we have not in fact swallowed down our throats our real identity. Who the Filipinos truly are.

We speak of the people who have directly participated in pulling our identity out of the cliff. The people who have untimely lost their lives for freedom and dignity. The people who have experience the daily struggles of life, and how they cannot seem to sleep without fixing what has been broken the whole time. These people are the true heroes. These people are the true Filipinos. These are the people we have to keep our pens writing about. The people whose stories we are to remember.

- de Ocampo

PANLOLOKO

“People always have been the foolish victims of deception and self-deception in politics, and they always will be until they have learnt to seek out the interests of some class or other behind all moral, religious, political and social phrases, declarations and promises.”

Sa labanan ng mga uri, ang masa ang mas madaling madala sa ideolohiya ng mga nakatataas na uri sa lipunan. Nadadala sila sa mabulaklak na pananalita at edukadong ideolohiyang galing sa namumunong-uri. Gagamitin ng elitistang uri ang kapangyarihan ng mga panlipunang institusyon sa kanilang mga pangako at mabulaklak na litanya.

Isang ehemplo nito ang nangyari sa ating kasaysayan. Sa pagdating ng mga Kastila ay baon nila ang layuning alipinin ang itinuturing nilang mga barbarong Pilipino. Naging matagumpay sila sa misyong ito gamit ang kanilang mga matatamis na pangako na nakapaikot sa kapangyarihan ng simbahang Katoliko na isang institusyong panlipunan. Naloko at nadala tayo sa kanilang epektibong istratehiya ngunit nahimasmasan nang magsikap tayong malaman ang mapang-aliping ideolohiya sa ilalim ng magagandang pananalita. Ito ang masaklap na katotohanang dapat inaalam ng masa. Kailangan nilang tuklasin ang interes ng namumunong-uri sa likod ng kanilang mga mapagbalatkayong pangako.

--japa miranda

(2nd post) Anarkista

"Anarchy" is a silly catchword. It presupposes that there has been and still is in Germany an established civil, legal system which, on the instigation of the devil, has been violated. The catchword " " anarchy" is impregnant through and through with the spirit of official, university German "scholarship" (with apologies to real scholarship). the scholarship that cringes before the landowners and militarists, and sings the praises of the exceptional " rule of law" in Germany.


Ang anarkiya ay isang kawalan ng pamahalaan, o parang walang namamahala. Kung ipapasok mo yang konsepto ay hindi mo iyan makikita. Pero maaring makita mo ang anarkiya sa isinulat ni Jose Rizal na El filibusterismo- ang karugtong ng Noli me tangere. Inilalantad ng El filibusterismo ang higit na madilim na larawan ng mga dekada ng siglo disinuwebe. Si Crisostomo Ibarra, ang repormistang bayani sa naunang nobela, ay nagbalik sa Filipinas bilang nagbabalatkayong Simoun na mayamang alahero. Taglay ang poot at layong makapaghiganti, at iligtas si Maria Clara na tumakas sa kumbento, si Simoun ay naglunsad ng krusada na bulukin saka pahinain ang mga institusyon na pawang magiging sanhi ng himagsikan. .Makikita mo ito sa sa karakter ni Simoun na siyang bida sa nobela. Na kung saan ay hindi siya naniniwala sa sistema ng pamahalaan kaya makikita mo na mayroong pagbabago o shiftment kungbaga ang mga ruling class nasa nobela ay nag-aakalang sila na yung nagmamanipula ngunit makikita na si Simoun na yaon ang nagmamanipula na ng lahat.Isa-isa niyang kinuha ang loob ng mga karakter sa nasabing nobela at gumawa siya ng paraan para magkaroon ng doubt sa kanila at gawin ang mga bagay na gusto niya although hindi niya ito sinabi sa kanlia ay makikitang naaayon ang lahat sa kanyang plano. Na kung saan hawak niya sa leeg ang mga ruling class o mga colonial elite na kung saan makikita ito doon sa reception ng kasal nina Paulita at ni Juanito Pelaez na kung saan naglagay si Simoun ng isang lampara na kapag sumabog ay mamamatay ang lahat ng tao na nasa piging na iyon. Masasabi ko na si Jose Rizal ay naimpluwesiyahan ng anarkismo at yun ang naghudyat sa kanya na gumawa ng El Filibusterismo na nsiya ring naging dahilan ng pagkakaroon ng mga anarchist activities sa bansang Espanya.

Monday, February 1, 2010

Government Divided by Land

The peasant says: “The land is God’s, the land is the people’s, the land is nobody’s.” The “divisionists” tell us that the peasant says this without realising what he is saying; that he says one thing and means another.
You want to transfer the land to the people? Excellent! But what does transferring the land to the people mean? Who controls the people’s wealth and the people’s property? The government officials, the Trepovs.
Hence-we will explain to the peasants- if the land is to be transferred to the whole people in a way that will benefit the peasants, it is necessary to ensure that all government officials, without exception are elected by the people.

Minutes of the Unity Congress of the R.S.D.L.P., Vol 10, p.287


Upon reading the passage, I can’t help but to glance back on the history of our country. I know that during the pre-Hispanic times, everything is communal. In a primitive Filipino community, no one claimed to own a certain land for example, for everything is shared, and everything is everybody’s own. Not until the Hispanic time when the colonizers started to spread the feudal culture. From this culture as root, Encomienda then Hacienda system sprouted. The specialization of the crops to be planted, the ownership of big mass of land of a small group of people, which usually is a single family/clan, the continuous exploitation of the peasants and the like have been long experienced by most of our folks.

Philippines is undeniably an agricultural country, and it is not surprising to know that 75% of its population are farmers. The land plays a crucial role in a Filipino’s life. It is where life begins, sustained, and if there’s a need, is ended. The peasant sector of our society who owns nothing but farming skills comprises most of our population and in the lowest part of the social triangle. They were oftenly workers found in haciendas and it is, logical to think that those who are in the higher part of the social strata were continuously taking advantage on them.

These people were oftenly deprived with the most basic social services like education and health benefits which any Filipino must be experienced. As a result, most born being a peasant usually dies to be one. This makes them stagnant and was stigmatized to be ignorant.

It is blatant that most of the officials of our government were landlords. With this case, laws which will aim for the betterment of the peasants at the expense of their WEALTH were impossible to be passed and regulated.

According to the last line of the passage, it is necessary to ensure that all government officials, without exception are elected by the people. It is timely because of the coming national elections, with the loop-holed Automated Election System as a side-dish. Choosing the right person in the right position is already a problem. And now, after attending a Voter’s education regarding the process of AES, flaws of the result for the incoming election is for sure. The machines vulnerability on manipulation, plus the program malfunction and the sort will not ensure a more valid and correct counting and canvassing compared to the process of human clerical intervention on automation which for how many years was used.

At this point when the Philippine society is at the verge of insanity caused by the exploiters which happen to be our countrymen from the higher social class, it is most important to be critical. The genuine spirit of service amongst the vying politicians is hard to unravel. Electing politicians not merely in their ultra-exposure on advertisements in all forms of media and being censorious with it will help much, for sure.

We live with the law and with control of the leaders of our society. Choosing the right leaders, and ensuring that the coming elections will bear a veracious result- this will surely lead to a better society from desirable governance based on true public service.



Joanne Orias

Walang Paligoy-ligoy

“Let us point out, too, that in the election campaign in general, and in concluding electoral agreements at the higher stages, the Social-Democrats must speak simply and clearly, in a language comprehensible to the masses, absolutely discarding the heavy artillery of erudite terms, foreign words and stock slogns, definitions and conclusions which are as yet unfamiliar and unintelligible to the masses. Without flamboyant phrases, without rhetoric, but with facts and figures, they must be able to explain the questions of socialism and of the present Russian revolution”
The Social-Democrats and Electoral Agreements, Vol. 11, p. 294

Nandahil sa nalalapit na eleksyon at patuloy na pagpapahiwatig ng mga tatakbo sa pinakamataas na puwesto sa gobyerno sa telebisyon at radyo, napapanahon ang seksyon ng isang sulatin na nasa itaas. Tama nga naman, ang masa ang pinaka tinatarget ng mga kumakandidato sa pulitika. Bakit? Una, dahil sila ay bumubuo sa pinakamalaking porsiyento ng mamamayan ng isang bansa. Pangalawa, dahil ang karamihan sa mga ito ang madaling papaniwalain at madaling hikayatin.
Bagama’t madaling hikayatin, ang mga kandidato ay umiisip padin ng mga madadaling paraan upang lubos silang panigan nang kanilang mga tinatarget na botante. Una, gumagamit sila ng mga simple at patok na mga “tag lines””. Kalimitan ng maririnig sa mga ads ng mga kandidato ang mga salitang ninanais makamit ng karaniwang Pilipino tulad ng: pagasa, pagsulong, at pagasenso. Ginagamit din ang mga salitang Posible, Kaya Natin, Bagong Umaga, at Laban para magbigay ng positibong kaiisipan sa mamamayan. Ikalawa, ang mga kandidato ay gumagamit ng mga salitang hindi lingid sa kaalaman ng bawat mamamayan. Inilalatag nila ang kanilang mga mithiin para sa mamamayan sa pinakamadaling intindihin na paraan, at ito ay sa wikang alam ng karamihan: ang wikang Filipino. Kaya nga ba at wala pa akong naririnig o nakikitang campaign materials na gumagamit nang Ingles na lenggwahe. Kung sa bagay, bukod sa hindi lahat ay marunong umintindi nang Ingles, ay maaari pang magbigay ang paggamit nito ng impresyon nang kawalang nasyonalismo ng kandidato. Bilang panghuli, ang pagnanais na manghikayat ng mga botante sa kanilang pangalan ay nararapat na magbigay konsiderasyon sa mga taong, bagamat nakakaintindi ng Filipino, ay hindi naman nakakaintinding lubos na mga termino at salitang matatalinhaga. Kung kaya’t ang paglatag ng plataporma ay dapat maipahayag gamit ang pinakasimpleng mga salita, sa pinakaderetsong paraan. Kumbaga, wala nang paligoy-ligoy.

-Kzia Manto